กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“ไม่เป็นไร”
ไป๋เถาไม่เชื่อ ผู้ชายคนนี้เก่งที่สุดเรื่องปากไม่ตรงกับใจแล้ว เวลาผ่านมานานขนาดนี้ ต่อให้เป็นท่อนไม้ก็คงถูกกดจนรู้สึกไม่สบายตัวแล้ว
เธอลุกออกจากอ้อมกอดของกู้เจิง ให้เขาได้มีมิติขยับตัวบ้าง
“พี่เจิงพักสักหน่อยเถอะ ฉันไปดูเด็ก ๆ ก่อนว่ากำลังทำอะไรกันอยู่”
กู้เจิงก็ลุกตามขึ้นมาด้วย
เด็กทั้งสี่คนหยิบพู่กันออกมา แล้วล้อมโต๊ะวาดรูปกัน
พอเห็นแม่เดินเข้ามา พวกเขาก็ร้องเรียกเสียงหวานว่า “แม่”
เสี่ยวหมิงหลินร้องว่า “น้าเถาเถา”
“เอ๊ะ พวกเธอนี่เด็กดีจริง ๆ ไม่วิ่งซนไปไหนเลย กำลังวาดอะไรกันอยู่?” ไป๋เถาเข้าไปดูทีละคน “วาดได้ไม่เลวนี่”
กู้เจิงนำแตงโมออกมาจากบ่อน้ำ เช็ดจนสะอาดแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามาพูดว่า “ผ่าแตงโมกินกันเถอะ มากินแตงโมเร็ว”