กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
แม่กู้พูดกับพ่อกู้เป็นการส่วนตัวว่า “สองปีที่เรามาเมืองหลวง หาเงินได้มากกว่าที่เคยทำนาก้มหน้าก้มตาทั้งชีวิตเสียอีก
ตาแก่ เราสองคนก็แก่กันหมดแล้ว จะเอาเงินมากขนาดนั้นไปทำอะไร ตายไปก็เอาไปไม่ได้
เงินที่เราเก็บไว้เลี้ยงดูตัวเองยามแก่ก็พอใช้แล้ว
บ้านเรามีเด็กหลายคน ตอนนี้มองไปเด็กทุกคนก็ดีหมด นั่นก็เพราะยังไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน อย่าให้ถึงตอนที่ในมือเรามีเงินมาก แล้วแบ่งกันไม่เท่าเทียม กลับทำให้พี่น้องพวกเขาไม่ปรองดองกันก็แย่สิ”
แม่กู้คิดการณ์ไกล
ที่บ้านเกิด เรื่องพี่น้องตีกันเพราะความไม่เป็นธรรมมันน้อยเสียที่ไหน