เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เธอด่าเขาอย่างสาดเสียเทเสีย “ดีเหลือเกินนะ หูจื้อกั๋ว ฉันว่าแล้วพักนี้เธอดูแปลก ๆ เธอโง่หรือเปล่า อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่สายตายังสู้ยายแก่ ๆ อย่างฉันไม่ได้เลย ฉันว่าสมองเธอคงถูกลากับถีบเข้าให้แล้ว รีบกลับบ้านไป อย่ามาทำขายหน้าตรงนี้”
“โอ๊ย ๆ แม่ แม่ทำอะไรน่ะ ดึงหูผมทำไม ปล่อยมือเร็ว ปล่อยสิ เจ็บนะ” หูจื้อกั๋วถูกดึงจนทำหน้าบิดเบี้ยว เขาได้แต่เดินตามแรงมือของแม่ นี่เป็นแม่แท้ ๆ ของเขาจริง ๆ ลงมือไม่ปรานีกันเลยสักนิด
“ฉันทำอะไรน่ะเหรอ ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอทำอะไร ถ้ารู้แต่แรกว่าโตมาแล้วจะทำขายหน้าขนาดนี้ ตอนเด็กฉันน่าจะโยนเธอเข้าป่าให้หมาป่ากินเสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็คงไม่ทำให้ฉันกลุ้มใจแบบตอนนี้ ไอ้ลูกไม่รักดีเอ๊ย เธอทำฉันโมโหจนจะตายอยู่แล้ว กลิ้งกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้” ป้าหูระบายออกมาเป็นชุด