เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แปะ” เวินเนี่ยนยิ่งมีท่าทีตกตะลึง มือพลันตกลงไปโดนตะเกียบไม้ไผ่ข้างมือจนคว่ำ
ซางอวี๋รีบช่วยพี่น้องสะใภ้เก็บตะเกียบขึ้นมา พอลุกขึ้นยืนก็เฝ้ามองเธอด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินม่านจวินขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความเศร้าและอาลัยอาวรณ์วูบหนึ่ง
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรอีก เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกสะใภ้คนโต เธอก็พาหลานสาวไปเล่นของเล่นของตัวเองอยู่ด้านข้าง
จากนั้นจึงลุกขึ้นพูดว่า “เนี่ยนเนี่ยน ถ้าอย่างนั้นเธอกับเสี่ยวอวี๋ก็พักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ นะ”
“เดี๋ยวน้าหลิวมาซื้อผักทำอาหารกลางวันแล้ว ก็บอกเธอด้วยว่ากลางวันนี้ฉันจะไม่กลับมากินข้าว ให้ทำของพวกเธอกับซูเลี่ยก็พอ”
“วันนี้ที่ทำงานของแม่ยังมีธุระต้องจัดการ แม่ไปก่อน”
“เสี่ยวอวี๋คนเก่ง แม่เห็นว่าหนูเหมือนจะนอนไม่พอ กินอาหารเช้าเสร็จแล้วขึ้นไปนอนต่ออีกสักพักเถอะ” เธอพูดกับซางอวี๋ต่อ