กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอจงใจพูดเช่นนั้น พลางจ้องพี่น้องสะใภ้ของตน
เป็นไปตามคาด ทันทีที่เวินเนี่ยนได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของเธอก็ชะงักค้าง
สีหน้าของเธอเปลี่ยนแปลงอย่างซับซ้อน แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับมาและฝืนยกยิ้ม ทว่าบนใบหน้ากลับมีความขมขื่นกับความทำอะไรไม่ถูกวาบผ่านในชั่วพริบตา
“เอ่อ...ไม่ ไม่ต้องหรอกมั้ง”
ซางอวี๋ได้ยินเธอพูดเช่นนั้น
“พ่อของหยวนหยวนจะกลับมา...ถ้านอนข้างบนไม่หลับ ข้างล่างยังมีห้องอยู่อีกห้อง” เวินเนี่ยนก้มหน้าลงเล็กน้อย แววตาถูกเปลือกตาที่ห้อยต่ำบดบัง
แม้น้ำเสียงของเธอจะพยายามปกปิดอย่างเต็มที่ ทำให้ตัวเองฟังดูเหมือนไม่เป็นอะไร
แต่ซางอวี๋ยังคงฟังออกถึงความอ่อนแรงและความอ้างว้างจากความคาดหวังที่มักจบลงด้วยความผิดหวัง