กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นักโทษแหกคุก?”
“พวกเขาหนีออกมาได้อย่างไร?”
คนที่นั่งอยู่บนตักชายหนุ่มขยับตัวกะทันหัน ก่อนจะเด้งตัวขึ้นจนเกือบชนคางของคนที่หันข้างมามองเธอ
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เมื่อเห็นเขาเอียงศีรษะไปด้านหนึ่ง ซางอวี๋ก็เม้มริมฝีปากอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
กู้ซูเลี่ย: “ไม่เป็นไร” เขาส่ายหน้า
เขาคุ้นเคยกับนิสัยเหล่านี้ของภรรยาตัวเองจนชำนาญแล้ว ไม่ว่าจะปฏิกิริยาต่อไปของเธอจะเป็นอย่างไร หรือเขาควรหลบเมื่อใด ทุกอย่างล้วนคำนวณไว้อย่างแม่นยำในใจ
“อืม ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
ซางอวี๋: “ถ้าอย่างนั้นรีบเล่ามา พวกเขาหนีออกจากเรือนจำได้อย่างไร? แล้วเป็นเรือนจำที่ไหนกัน การควบคุมดูหละหลวมเกินไปแล้ว”
ถึงกับมีนักโทษแหกคุกออกมา ซางอวี๋รู้สึกว่ามันอันตรายเกินไปจริง ๆ