กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซางอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้น พี่สาวคนโตจะรับปากเธอ”
“ถ้าหลังจากนี้มีเวลา พี่จะไปรับเธอไปเที่ยวที่บ้านพี่สักครั้งดีไหม?”
เธอจูงมือซานหวาจื่อขึ้นมา
“หลังจากนี้พี่สาวคนโตกับพี่เขยยังมีธุระอีก พวกเราอยู่ที่นี่นานตลอดไม่ได้ พี่เขยของเธอเองก็ต้องกลับกองทัพ อีกไม่นานก็ต้องไปจากบ้านเธอแล้ว”
“ถ้าหลังจากนี้มีโอกาส ก็ให้พี่ชายพี่สาวพาเธอไปที่เกาะของพี่ได้”
“ที่นั่นมีทั้งทะเลและชายหาด พี่พาเธอไปดูทะเลได้ ทั้งยังจับปู เก็บเปลือกหอยได้ด้วย…”
“สนุกมากเลย! แบบนี้เธอจะเลิกเสียใจได้ไหม หลังจากนี้ยังมีโอกาสได้พบพี่สาวคนโตกับพี่เขยอีก”
“ได้ไหม?” ซานหวาจื่อเงยหน้ามองขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยหยาดน้ำตา
“แน่นอน” ซางอวี๋ยิ้ม