เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฟ้าสาง ซางอวี๋กับทั้งสองคนก็ออกจากบ้านไปพร้อมน้าเล็กและน้าเขยของเธอ
ตอนออกเดินทาง ซานหวาจื่อยังคงนอนหลับอยู่บนเตาอุ่น
ชิวหย่าตงกับชิวหย่าเหลียนช่วยพวกเขาถือสัมภาระ เดินไปส่งถึงถนนใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน
ก่อนจากกัน ทั้งสองคนยังพูดคำอำลาที่ทั้งซาบซึ้งและอาลัยกับซางอวี๋และคนอื่น ๆ อีกหลายคำ
ชิวหย่าเหลียนอาลัยซางอวี๋ที่สุด พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอเป็นคนที่ดีกับเธอที่สุดรองจากพ่อแม่ ซื้อของทุกอย่างให้เธอ ทั้งยังหาอาหารให้กิน
อีกทั้งยังเล่าเรื่องตลกให้ฟังและสอนเธอทำทรงผมแบบใหม่ เธอไม่อยากให้ซางอวี๋จากไปเช่นเดียวกับซานหวาจื่อเลย
ส่วนชิวหย่าตงเองก็ยังอยู่กับพี่เขยไม่เต็มอิ่ม
แม้ตอนกลางคืนชายร่างสูงสองคนจะนอนเบียดกันจนเตียงคับแคบอยู่บ้าง แต่เขาได้ฟังเรื่องราว ประสบการณ์ และหลักการต่าง ๆ ที่ไม่อาจฟังจากคนอื่นได้จากพี่เขย
สำหรับเขาแล้ว พี่เขยเป็นดั่งประทีปนำทางชีวิต ช่วงเวลาที่ได้เฝ้ามองบุคคลต้นแบบกำลังจะต้องเอ่ยคำลา เขาจึงรู้สึกทั้งอาลัยและผิดหวัง