101

บทที่ 101 กับดักที่ค่อย ๆ วางลง

“หมูโง่! ความผิดพลาดระดับต่ำขนาดนี้ยังทำได้ นายว่าตัวเองมีสมองหมูหรือเปล่า?”

“ครับ ขอโทษครับ”

“ไอ้โง่ ถ้ามีครั้งหน้าอีกก็ไสหัวไปซะ”

น้ำเสียงนั้นเย็นชา เด็ดขาด และโหดเหี้ยม แม้จะกดเสียงต่ำ แต่ลั่วหลานยังแยกออกว่าเป็นเสียงของผู้ชายคนนั้น เมื่อได้ยินเสียงรองเท้าหนังค่อย ๆ ห่างออกไป เธอก็ยืนนิ่งรออยู่ที่เดิม ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา เป้าหมายของเธอก็ปรากฏตัว

ชายคนนั้นไหล่ตก เดินอย่างหนักอึ้ง ลั่วหลานใช้ปลายเท้าเขี่ยก้อนหินเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งเบา ๆ ในความมืด ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวังทันที “ใครอยู่ตรงนั้น?”

“พี่ชาย ฉันเอง”