100

บทที่ 100 ฝากจวิ้นฟางไว้ที่ชนบท

โจวจวิ้นฟางยิ้มอย่างว่านอนสอนง่ายแล้วพยักหน้า เดินตามหลังพี่สะใภ้มาถึงบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ไม่เห็นโจวชิงซาน จึงอดถามไม่ได้ว่าน้องเขยทำไมไม่มาด้วย แม่โจวพลันมีท่าทีประหม่า ลั่วหลานจึงตบต้นขาเธอเบา ๆ ให้ผ่อนคลาย

“ไปทำงานต่างพื้นที่ค่ะ ต้องอีกหลายวันกว่าจะกลับ”

“อย่างนั้นเอง”

“จริงสิ พี่สะใภ้ หม้อชามที่ฉันเคยใช้อยู่ยังเก็บไว้อยู่ไหม”

“อยู่สิ พี่เก็บไว้ให้เธอหมด จะเอาไปให้จวิ้นฟางใช้ใช่ไหม รอเดี๋ยว พี่ไปหยิบออกมาให้”

“ไม่รีบค่ะ เดี๋ยวค่อยหาก็ได้”

“ไม่ลำบาก อยู่ตรงนั้นเอง”