ตอนที่ 179 เสนอตัวเป็นหมาให้ผู้อื่น

ช่างโง่เขลายิ่งนัก ถึงกับกระตือรือร้นลดตัวไปเป็นสุนัขรับใช้ผู้อื่น

“อิ่นไป๋ ในที่สุดก็พบเจ้าเสียที” เหวินทั่วซีกัดฟันกรอดจ้องเวินเซี่ยงหว่าน “เป็นเจ้าที่ทำให้นายน้อยของพวกเราถูกพิษใช่หรือไม่?”

เวินเซี่ยงหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ข้าหรือ? วันนี้นายน้อยผู้นี้เพิ่งกลับจากท่องยุทธภพ ยังไม่มีโอกาสได้ดื่มชาร้อน ๆ สักอึกด้วยซ้ำ เจ้าบอกว่าข้าทำร้ายนายน้อยของพวกเจ้า แล้วหลักฐานเล่า? นายน้อยของพวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน?” นางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “นายน้อยที่เคยผ่านมือนายน้อยผู้นี้รักษามา มิใช่มีเพียงหนึ่งพันก็มีถึงแปดร้อย นายน้อยของพวกเจ้าเป็นต้นหอมต้นไหนกัน?”

“บังอาจ! เจ้ากล้าพูดว่านายน้อยของพวกเราเป็นต้นหอมเชียวหรือ!”