กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ผู้คนที่นี่ล้วนเห็นเพียงพวกเจ้าถืออาวุธทำร้ายผู้อื่น ย่อมต้องพาตัวพวกเจ้าไป ส่วนเรื่องอื่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะเข้ามายุ่งเกี่ยวได้ ไป!”
เหวินทั่วซีถลึงตาใส่เวินเซี่ยงหว่านอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหมุนกายเดินตามพวกเจ้าหน้าที่ไป
เชียนเฮ่อซานเดินมาหาเวินเซี่ยงหว่าน พลางยิ้มและประสานมือคารวะ “คุณชายอิ่นไป๋ ไม่ได้พบกันหลายวันแล้ว สิ่งของที่ฝากไว้กับเฒ่าชราผู้นี้ จะรับคืนหรือไม่?”
สิ่งของที่ฝากไว้กับเขาอย่างนั้นหรือ?
เวินเซี่ยงหว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา “หากเถ้าแก่เชียนไม่พูดขึ้นมา ข้าคงลืมไปแล้ว ย่อมต้องรับคืนอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นวันนี้ไปรับคืนได้หรือไม่?”
“ได้”