กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ความอ้างว้างในดวงตาของซือถูเหอจิ้งวาบผ่านไปเพียงชั่วครู่ จากนั้นนางก็ยกยิ้มขึ้น “ไม่เป็นไร อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็ยอมรับชะตากรรมแล้ว ก็แค่แต่งงานเท่านั้น หากเลวร้ายที่สุด หลังจากแต่งงานแล้วข้าก็ไปประจำการรักษาชายแดนเสีย รู้หรือไม่ การที่มาที่นี่แล้วได้พบเจ้า ข้าก็พึงพอใจอย่างยิ่งแล้ว” นางหยิบจี้หยกชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “นี่คือสิ่งที่ท่านแม่มอบให้ข้าตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้ข้ามอบให้เจ้า”
เวินเซี่ยงหว่านมองรอยยิ้มที่สงบนิ่งของนาง ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย ก่อนกล่าวพลางยิ้มว่า “ยอมรับชะตากรรมง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ดูไม่เหมือนนิสัยของเจ้าเลย!”