ตอนที่ 123 เลื่อมใส

เวินเซี่ยงหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาสอนหรือ?

“ในเมื่อท่านอ๋องว่างถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่เสด็จกลับเมืองหลวงเล่า?”

กู้หานเจ๋อหัวเราะเบา ๆ สองสามครั้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ช่วงนี้ข้าเพียงแค่พอมีเวลาว่างเท่านั้น” นิ้วมือของเขาเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ “วรยุทธ์ของมู่เซวียนนับว่าไม่เลวเมื่อเทียบกับคนเหล่านั้น แต่หากนำมาเทียบกับข้าแล้ว ก็ไม่นับว่าเป็นสิ่งใด”

เวลานี้มู่เซวียนซึ่งกำลังเฝ้ายามอยู่ด้านนอกจามออกมา เขากระชับเสื้อผ้าบนกายแล้วขยี้จมูก ฤดูสารทยามค่ำคืนช่างหนาวเย็นอยู่บ้างจริง ๆ