ตอนที่ 74 สองผู้เฒ่าตระกูลเวินสิ้นใจ

เมื่อเห็นแววตาของนาง กู้หานเจ๋อก็ยิ้มเล็กน้อย “ดูเหมือนแม่นางจะเคยได้ยินนามของผู้น้อยมาก่อน”

“หม่อมฉันเวินเซี่ยงหว่านคารวะท่านอ๋อง”

กู้หานเจ๋อมองนาง แม้นางจะเรียกตนเองว่าหม่อมฉัน ทว่าความหยิ่งทะนงที่ฝังลึกอยู่ในดวงตากลับมิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย

“เจ้าช่างกล้านัก พบข้าแล้วถึงกับไม่คำนับ”

“ท่านเป็นท่านอ๋องก็จริง แต่ก็เป็นคนไข้ของข้า” เวินเซี่ยงหว่านยกยิ้มขึ้นบนใบหน้า “หากข้าไม่ฟังคำของท่านอ๋อง ข้าอาจถูกลงโทษ แต่หากท่านอ๋องไม่ฟังคำของหมอ ท่านอาจถึงแก่ชีวิตได้”

สิ้นคำ นางก็หมุนกายเดินออกไปด้านนอก ครั้นเดินผ่านข้างกายเย่ซง นางกลับยื่นเท้าเตะขาเขาครั้งหนึ่ง ไม่นานนัก เย่ซงที่เดิมยังคงหมดสติก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น