ตอนที่ 67 ซื้อใจคน

“ระเบิดหรือ?” หลูจืออี้ถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “หรือว่าถล่ม?”

พ่อบ้านส่ายหน้า “ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง เพียงแต่ข้างในว่างเปล่าไปแล้ว”

“ว่างเปล่า?” หลูจืออี้ไม่ค่อยเข้าใจ “ที่ว่าว่างเปล่าหมายความว่าอย่างไร?”

“ก่อนเข้านอนตอนฟ้ามืด ถ่านหินที่ขุดออกมายังกองอยู่บนลานโล่ง แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ถ่านหินกลับหายไปจนไม่เหลือสักก้อน ไม่เพียงเท่านั้น ถ่านหินในหลุมเหมืองก็หายไปด้วยขอรับ”

“เหลวไหล!” หลูจืออี้ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “กลางวันแสก ๆ เจ้ามาพูดจาไร้สาระอันใดอยู่ตรงนี้? หากเจ้าบอกว่าถ่านหินที่ขุดออกมาแล้วถูกคนขโมยไป ข้ายังเชื่อ แต่ถ่านหินในภูเขาจะขโมยกันอย่างไร? ย้ายภูเขาไปทั้งลูกหรือ?”

“ก็ทำนองนั้นขอรับ”