กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
กู้หานเจ๋อหันไปมองโจวรั่วอวิ๋นที่สีหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ห้ามยวี่เส้าชิงที่กำลังพูดเหลวไหลด้วยท่าทีจริงจัง เขารู้ดียิ่งกว่าผู้ใดว่าโจวรั่วอวิ๋นคิดเช่นไรกับตน หากทำให้นางตัดใจได้แต่เนิ่น ๆ ก็ย่อมเป็นเรื่องดี
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง…”
“ยวี่เส้าชิงก็แล้วไป แต่พบซื่อจื่อแห่งอ๋องจิ้นแล้วเหตุใดจึงไม่คารวะ? ธรรมเนียมที่ตระกูลโจวสอนเจ้ามาลืมไปหมดแล้วหรือ?” กู้หานเจ๋อไม่ได้พูดเสียงดัง แต่น้ำเสียงกลับเปี่ยมด้วยแรงกดดัน
โจวรั่วอวิ๋นขอบตาแดงเรื่อ ก้มหน้าลงด้วยท่าทางน่าสงสาร “คารวะซื่อจื่อ คารวะคุณชายยวี่”
เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 คนไม่มีท่าทีจะสนใจตน โจวรั่วอวิ๋นจึงมองประตูห้องที่ปิดสนิท แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง คนที่เพิ่งเข้าไปเมื่อครู่คือ…”