ตอนที่ 68 ไม่ให้กินข้าว

“ยกอะไรรึ?” ฟางจิ่วเวยมองตำลึงเงินในมือพวกเขาแล้วถามอย่างร้อนรนว่า “ตกลงมันคืออะไรกันแน่?”

“แม่นางเวินกำลังสร้างคฤหาสน์หลังใหม่ พวกเราไปรับจ้างทำงาน นี่คือค่าจ้างที่พวกเราได้รับ”

“รับจ้างทำงาน? สร้างบ้านรึ?” ฟางจิ่วเวยร้องถามด้วยความตกใจ “พวกเจ้ากำลังพูดถึงเวินเซี่ยงหว่านสร้างบ้านอย่างนั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว!” ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวพลางหัวเราะ “ทุกวันมีค่าจ้างสามสิบอีแปะกับอาหารกลางวันหนึ่งมื้อเชียวนะ” เขาจุ๊ปาก ก่อนกล่าวอย่างยังไม่หายอยากว่า “ข้าไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมานานถึงหนึ่งปีแล้ว วันนี้นับว่าได้กินจนหนำใจจริง ๆ”

ยังมีเนื้อให้กินอีกหรือ?

สีหน้าของฟางจิ่วเวยเปลี่ยนไปหลายครั้ง ก่อนเร่งฝีเท้ากลับบ้าน

ทุกคนมองแผ่นหลังของนางแล้วถ่มน้ำลายลงพื้น