ตอนที่ 11 ช่วยด้วย!

ตู้รั่วได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์สองสามครั้ง “สมองของเจ้านี่หมุนไวไม่น้อย”

“เป็นเพราะนายท่านสั่งสอนได้ดีต่างหาก”

“ไปกันเถิด ไปดูสักหน่อย”

คนทั้งกลุ่มอาศัยความมืดยามราตรีมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน

ยามนี้ ประตูใหญ่ของตระกูลเวินเปิดออกแล้ว ชายผู้หนึ่งลอบเข้ามาในลานบ้านอย่างมีพิรุธ

“เหตุใดเจ้าจึงเพิ่งมา” เวินฉือกดเสียงต่ำกล่าว “เถ้าแก่หอเทียนเซียงใกล้จะมาถึงแล้ว”

“มิใช่ว่ายังมาไม่ถึงหรอกหรือ” ฟางเหวินถูมือไปมา สายตาเอาแต่เหลือบมองไปยังห้องของเวินเซี่ยงหว่าน

เพียงนึกถึงเอวบางราวกับจะโอบได้ด้วยมือเดียวของนาง ฟางเหวินก็แทบรอไม่ไหว