ตอนที่ 10 ชั่วร้ายลอบกัด

“ตาเฒ่า หากในโลกนี้มีคำว่า ‘รู้อย่างนี้เสียก็ดี’ มากมายถึงเพียงนั้น และสามารถเลือกได้จริง ๆ เจ้ายังคิดว่าข้าเต็มใจเกิดมาในรังหมาป่าเสือบ้านเจ้าอีกหรือ?” เวินเซี่ยงหว่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “โต๊ะเก้าอี้ในเรือนแห่งนี้ รวมถึงโต๊ะเตียงในบ้าน ล้วนเป็นสามีของข้าที่ทำขึ้นมา ในเมื่อแยกบ้านกันแล้ว ก็ต้องแบ่งให้ชัดเจน ของของพวกข้า พวกข้าย่อมนำไป ส่วนสิ่งที่นำไปไม่ได้…” นางกวาดตามองคนตระกูลเวินที่ใบหน้าเขียวคล้ำ “เช่นนั้นก็ทุบทำลายเสีย”

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า เวินเซี่ยงหว่านจะลงมืออย่างเด็ดขาดถึงเพียงนี้!

“แม่หนูตัวดี!”