ตอนที่ 3 หัวแข็งหรือหินแข็งกว่ากัน?

“เก่งมาก เจาเจาของพวกเราเก่งที่สุด”

เวินเย่มองเวินเจาเจา “รีบลงมาเถิด ท่านแม่เพิ่งตกลงมาจากต้นไม้ เจ้ายังจะให้ท่านแม่อุ้มอีก”

เวินเจาเจาลงจากอ้อมแขนของเวินเซี่ยงหว่านอย่างว่าง่าย แล้วเดินไปหาเวินเย่ “พี่ชายรื่อหัว ข้าเป็นเด็กดีหรือไม่?”

“เด็กดี” เวินเย่ทอดมองนางอย่างจนปัญญาเล็กน้อย “อักษรชื่อนั้นของข้าอ่านว่าเย่”

ราวกับเวินเจาเจาไม่ได้ยิน นางจับมือเวินเซี่ยงหว่านแล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ยังจำทางกลับบ้านได้หรือไม่? เจาเจาจะพาท่านแม่กลับเอง”

เวินเซี่ยงหว่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ได้ กลับบ้านกันเถิด”

ทั้งสามเดินลงจากภูเขาไปด้วยกัน ตระกูลเวินอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ตั้งแต่เวินเซี่ยงหว่านก้าวเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านก็เริ่มชี้มือชี้ไม้ซุบซิบนินทานาง