ตอนที่ 4 รังแกนาง? ฝันไปเถอะ!

“ปกติพวกนางเอาแต่รวมตัวกันนินทาเรื่องของบ้านนั้นบ้านนี้อยู่เสมอ ต่อให้ถูกทุบตีก็สมควรแล้ว!”

“ถูกต้อง สมควรแล้ว!”

เมื่อจ้าวซื่อเห็นทุกคนพูดเช่นนั้น นางก็โกรธจนร้องไห้โฮออกมา

“เหตุใดชีวิตของข้าจึงขมขื่นถึงเพียงนี้! อายุมากถึงเพียงนี้แล้วยังถูกคนทุบตีอีก! สวรรค์โปรด! ผู้ใดจะให้ความเป็นธรรมแก่ข้าได้บ้าง!” จ้าวซื่อถลึงตามองเวินเซี่ยงหว่าน “แม่หนูสารเลว วันนี้หากเจ้าไม่เอาตำลึงเงินออกมา เรื่องนี้ไม่จบแน่! การทำร้ายคนบ้านเดียวกันมีโทษต้องเข้าคุกใหญ่!”

ทันทีที่ได้ยินว่าจะต้องเข้าคุกใหญ่ เวินเจาเจาก็ร้องไห้โฮออกมา นางกอดขาเวินเซี่ยงหว่านไว้แน่น “ไม่เอา! อย่าให้ท่านแม่ของข้าต้องเข้าคุกใหญ่!”

เวินเย่เองก็อดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้