กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 ไปเถอะ นักรบหญิงของฉัน
หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้ท่าทีของจ้าวซิ่วฉินและเว่ยจื่อจินแล้ว จึงไม่รบเร้าต่อ พาเว่ยจื่อจินไปแปรงฟันล้างหน้า จูบเธออย่างร้อนแรง แล้วไปที่ห้องหนังสือ
ห้องหนังสือยังเป็นแบบเดิมเหมือนก่อนเขาเข้ามหาวิทยาลัย มีโต๊ะหนังสือ ตู้หนังสือ และเตียงนอนเดี่ยวหนึ่งเตียง เมื่อนอนลงบนเตียงเดี่ยว ความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนานก็ห่อหุ้มเขาไว้
แต่พอเขานอนบนเตียง พลิกตัวไปมา อย่างไรก็หลับไม่ลง
เขาลุกขึ้นนั่ง แล้วดึงตำราชะตาที่ห่อด้วยกระดาษอย่างประณีตออกมาจากด้านข้างกระเป๋าเดินทางปลายเตียง