เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 ผมอยากนอนห้องเดียวกับจื่อจิน
“รับไว้เถอะ ยัยหนูโง่เง่า นี่หมายความว่าพ่อแม่ผมถูกใจเธอแล้ว”
คำพูดของหวังเสี่ยวเลี่ยงเหมือนยาลูกกลอนที่ทำให้ใจสงบ ใบหน้าเว่ยจื่อจินคลี่รอยยิ้มออก แล้วพยักหน้า
หวังเสี่ยวเลี่ยงมองท่าทางว่านอนสอนง่ายของเธอ ใจร้อนวูบขึ้นมา จึงโน้มเข้าไปจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากเธอหนึ่งที
“คืนนี้ผมจะนอนที่นี่ เตียงผมไม่มีเสียงแปลก ๆ หรอกนะ...” เสียงเขากดต่ำมาก แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้เล็กน้อย
หน้าเว่ยจื่อจิน “พรึ่บ” แดงขึ้นมาทันที รีบยื่นมือดันอกเขาไว้ แล้วผลักเขาออกไปด้านนอก
“ไม่ได้!”
“ท่านน้าจัดให้ฉันนอนคนเดียวในห้องนี้” ท่าทีของเธอเด็ดขาดมาก
“โอ๊ย เราสองคนก็เป็นผัวเมียแก่ ๆ กันแล้วนะ” หวังเสี่ยวเลี่ยงยังไม่ยอมแพ้ เพิ่มแรงที่มืออีกหน่อย อยากดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก
“ไม่ได้เด็ดขาด!” ครั้งนี้เว่ยจื่อจินร้อนใจจริง ๆ เสียงสูงขึ้นหน่อย “คุณอย่าทำลายความประทับใจดี ๆ ที่ท่านอาท่านน้าเพิ่งมีต่อฉันเลย”