เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!
ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงตกลงสู่พื้นในพริบตา
สำเร็จแล้ว!
คำว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” ของพ่อประโยคนี้หมายความว่า ในสายตาของหวังเค่อฉิน เว่ยจื่อจินได้รับการยอมรับให้เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวนี้ในขั้นต้นแล้ว
ทั้งสี่คนเดินมุ่งไปยังลานจอดรถนอกสนามบินด้วยกัน
พอออกจากอาคารผู้โดยสารได้ไม่ทันไร ลมหนาวเย็นยะเยือกก็พัดกระแทกเข้าหน้า ทำเอาคนสะดุ้งในทันที
เว่ยจื่อจินใช้ชีวิตอยู่ทางใต้มาหลายปี ไม่เคยมาเหนือในฤดูหนาว จะเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร นางจึงหดคอโดยไม่รู้ตัว
“โอ๊ยตายจริง ดูเสื้อผ้าเด็กคนนี้สิ!” จ้าวซิ่วฉินตาคมสังเกตเห็นทันที นางยื่นมือไปลูบเสื้อขนเป็ดของเว่ยจื่อจิน “ข้างในใส่น้อยเกินไป นี่ไม่ใช่ทางใต้นะ! หนาวไหมยัยหนู?”
“ไม่หนาว ท่านน้า ฉันไม่หนาว” เว่ยจื่อจินรีบส่ายหน้า