กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ให้เขาถอยไปเองโดยรู้ตัวว่ายาก
“ลาออก?”
ตะเกียบของเว่ยจื่อจินค้างอยู่กลางอากาศ ความประหลาดใจบนใบหน้ากลบสีระเรื่อที่เพิ่งเกิดขึ้นจากการดื่มสุราไปจนหมด
เธอวางตะเกียบลงแล้วมองหวังเสี่ยวเลี่ยง พลางรู้สึกว่าข้อเสนอนี้เป็นเรื่องเพ้อฝันสิ้นดี
“นายล้อเล่นอยู่ใช่ไหม? ทำไมฉันต้องลาออกด้วย?”
“ไม่เคยคิดเลยเหรอ?” หวังเสี่ยวเลี่ยงย้อนถาม
เว่ยจื่อจินส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความไม่เข้าใจและต่อต้าน “ไม่เคยเลย นายหมายความว่ายังไง? ให้ฉันเป็นคนขี้ขลาดหนีทัพเหรอ? แค่ได้รับความไม่เป็นธรรมนิดหน่อย ก็ต้องเก็บของหนีไปเลยหรือไง?”
“ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการเปลี่ยนสนามรบต่างหาก” หวังเสี่ยวเลี่ยงคีบเนื้อให้เธอชิ้นหนึ่ง พลางส่งสัญญาณให้เธอกินข้าวต่อ