เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 เหล่าจื่ออยากจะฆ่าคนให้ตายคามือแล้วจริง ๆ
ปอดของหวังเสี่ยวเลี่ยงราวกับหีบลมที่ฉีกขาด ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกล้วนแฝงไปด้วยความเจ็บปวดแสบร้อน
เขาวิ่งเตลิดไปตลอดทาง ในหัวผุดความคิดน่ากลัวสารพัดสารพันแล่นผ่านฉวัดเฉวียนราวกับกำลังฉายภาพยนตร์
ภายในโถงบันไดอันโล่งกว้าง หลงเหลือเพียงเสียงฝีเท้า “ตึก ๆๆ” กับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับวัวของเขา วิ่งพรวดขึ้นบันไดทีละสองสามขั้นโดยไม่รั้งรอ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะควักกุญแจออกมาด้วยซ้ำ มืออันสั่นเทาบิดลูกบิดประตูไปตรง ๆ ในทันที
ประตูไม่ได้ล็อก
เขาออกแรงผลัก ประตูก็เปิดออก
ในห้องมีเงาร่างคนหนึ่งยืนอยู่ เป็นเว่ยจื่อจิน
เธอยืนตัวตรงทื่ออยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นไร้ดวงจิตวิญญาณ
เมื่อเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงเหงื่อท่วมหัววิ่งพรวดพราดเข้ามา แววตาของเธอก็พาดผ่านความตกตะลึงไปวูบหนึ่ง
หวังเสี่ยวเลี่ยงสาวเท้าไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปตรงหน้าเธอ กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางหอบหายใจพลางถาม “เธอ...เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่”