กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 เธอหน้าด้านพูดคำนั้นออกมาได้ยังไง?
หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง สมองยังหมุนตามไม่ทัน
“ลาออกไม่ได้? ทำไมล่ะ?”
เขาถามออกไปโดยสัญชาตญาณ “เธอไปเซ็นสัญญาที่ไม่เป็นธรรมอะไรไว้กับสถานีโทรทัศน์หรือเปล่า?”
“ก็ประมาณนั้นล่ะ” เว่ยจื่อจินฝืนยิ้ม ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความจนใจ “ฉันขายตัวเอง แล้วก็รายการของฉัน มัดรวมขายให้สถานีโทรทัศน์ไปแล้ว”
เรื่องนี้เว่ยจื่อจินเคยพูดถึง แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ใส่ใจ
“ขายไปหกแสน”
เธอก้มหน้าเขี่ยข้าวในชาม แล้วอธิบายเบาๆ “เงื่อนไขหนึ่งในสัญญาคือรายการของฉัน ห้ามขาดอาทิตย์ละหนึ่งตอน สัญญาสามปี แล้วก็อีกหนึ่งปีให้หลังถึงจะปรับเป็นอัตราบุคลากรภาครัฐ”