เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 หยุดงานหนึ่งวัน
เช้าวันจันทร์ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของม่าน ทิ้งเงาลายด่างลงบนพื้น
หวังเสี่ยวเลี่ยงลืมตาขึ้น มองใบหน้ายามหลับอันสงบของเว่ยจื่อจิน
ผ้าห่มผืนบางเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ
เขานิ่งไม่ไหวติง ได้แต่มองอย่างเงียบ ๆ
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ความสงบ ความมั่นคงหนักแน่น และความรู้สึกว่าตนโชคดีอย่างท่วมท้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง ขนตาของเว่ยจื่อจินสั่นระริก เธอตื่นขึ้นมา เมื่อลืมตาสบกับสายตาจดจ้องของเขา แก้มก็ร้อนผ่าวในทันใด เธอจึงเผลอหดตัวลงไปในผ้าห่ม
หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะขึ้น ยื่นมือรวบทั้งตัวเธอและผ้าห่มเข้ามาในอ้อมกอด
ทั้งสองออดอ้อนกันอยู่พักหนึ่ง กว่าจะลุกจากเตียงอย่างเชื่องช้า
หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ ตอนที่ออกจากบ้านด้วยกันที่หน้าประตู เว่ยจื่อจินเรียกเขาไว้