เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 อ่าวจอดเรือ
หวังเสี่ยวเลี่ยงกำมือถือไว้แน่น ในหูยังคงก้องกังวานคำถามของเถ้าแก่อ้วนที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน
ลาเหรอ?
สองคำนี้ราวกับเข็มสองเล่ม ทิ่มแทงเข้าไปในใจเขาจนเจ็บแปลบ
พวกเขาเป็นหุ้นส่วน ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง เขาหวังเสี่ยวเลี่ยงออกแรงด้านเทคนิค ลงเวลา ลงพลังกาย หมกตัวอยู่ในฝุ่นที่ไซต์งานทุกวัน เพื่อธุรกิจร่วมกันของพวกเขา ไม่ใช่เพื่อเป็นวัวเป็นม้าให้ใคร
ขั้นตอนการตกแต่งเองก็เป็นเช่นนี้ ผนังต้องปล่อยให้แห้ง นี่เป็นสามัญสำนึก การฝืนลงมือก่อสร้างมีแต่จะทำให้ภายหลังเกิดรอยร้าวและต้องแก้ไขซ้ำ ถึงตอนนั้นทั้งเงินและเวลาที่สูญเสียจะยิ่งมากขึ้น
เขาไม่ได้พักผ่อน และยิ่งไม่ได้ขี้เกียจ
ทำไมต้องใช้คำอย่าง “ลา” ที่ฟังดูสูงส่งเหนือกว่าอย่างนั้นด้วย?
ไฟโกรธไร้นามลุกโชนขึ้นจากอก เผาจนลำคอแห้งผาก
เขาอยากตะโกนเหตุผลพวกนี้กลับไป อยากถามเถ้าแก่อ้วนว่าแท้จริงแล้วเห็นเขาเป็นหุ้นส่วนที่เท่าเทียมกันหรือไม่