เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มู่เสิ่นร้องไห้อยู่เต็มหนึ่งเค่อจึงค่อย ๆ สงบลง
เดิมทีหลินจือชิงคิดจะเอ่ยปลอบ แต่คาดไม่ถึงว่ามู่เสิ่นกลับเป็นฝ่ายกุมมือนางไว้ก่อน “คุณหนู เรื่องที่ท่านสูญเสียความทรงจำ ห้ามบอกผู้ใดเป็นอันขาดเจ้าค่ะ!”
“คนพวกนั้นอยากให้ท่านตายเสียให้ได้ ต้องเอาเรื่องนี้มาเล่นงานให้เป็นเรื่องใหญ่แน่” มู่เสิ่นกัดฟันแน่น
หลินจือชิงพยักหน้า คนตระกูลหลินไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของนาง ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงขั้นดูไม่ออกว่าตัวนางในยามนี้เปลี่ยนไส้ในไปแล้ว แต่เรื่องสำคัญกว่าในเวลานี้คืออีกเรื่องหนึ่ง
“มู่เสิ่น ตั้งแต่สูญเสียความทรงจำ ข้าก็จำอะไรไม่ได้เลย หากจะเอาตัวรอดให้พ้นสามวันนี้ไป เกรงว่าคงลำบากอยู่บ้าง”
มู่เสิ่นประคองหลินจือชิงไปที่เตียง ส่วนตนก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างซวนเซ
หลินจือชิงขยับตัวลุกขึ้นคิดจะไปประคอง แต่กลับถูกนางยื่นมือห้ามไว้ เบ้าตาของมู่เสิ่นลึกโหลยิ่งนัก “คุณหนู คำพูดที่ข้าจะบอกต่อไปนี้ ท่านต้องตั้งใจฟังให้ชัดเจนเจ้าค่ะ”