เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่ากลัวไปเลย” เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของหลินจือชิง ชายหนุ่มผู้นั้นก็เผยรอยยิ้มซื่อตรงจริงใจ ก่อนจะหันไปมองหลินฉงหลี่ “หลิวอวิ๋นคารวะท่านลุงหลิน ระยะนี้ค่ายทหารชานเมืองหลวงมีเรื่องจุกจิกมากมาย ไม่อาจมาเยี่ยมเยียนถึงจวนได้ ละอายใจนัก”
ยามเผชิญหน้ากับเจียงหลิวอวิ๋น ใบหน้าของหลินฉงหลี่ก็ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นอย่างหาได้ยาก “ช่วงนี้ท่านพ่อของเจ้าสบายดีหรือไม่”
เจียงหลิวอวิ๋นลูบศีรษะ “เดิมทีท่านพ่อกินอิ่มนอนหลับสบาย ว่างกว่าข้ามาก แต่ช่วงนี้กลับเจอเรื่องกลุ้มใจเข้าเรื่องหนึ่ง”
“โอ้? เจิ้นหยวนโหวมีเรื่องใดให้กลุ้มใจหรือ” หลินฉงหลี่รับคำสนทนา
เจิ้นหยวนโหวหรือ?
ฟังดูเหมือนเป็นตำแหน่งขุนนางที่ไม่เล็กเลย... หลินจือชิงขมวดคิ้ว
เจียงหลิวอวิ๋นที่อยู่ด้านข้างทอดถอนใจยาวอย่างหนักหน่วง “เฮ้อ พอท่านพ่อได้ยินเรื่องของชิงเอ๋อร์ก็กังวลมาก พูดซ้ำ ๆ ว่าชิงเอ๋อร์รู้ความมีเหตุผล ไม่มีทางทำเรื่องชั่วร้ายใด ๆ ได้แน่นอน”