บทที่ 291: เตาโลหิตวิวัฒน์สรรพกำเนิด!

บทที่ 291: เตาโลหิตวิวัฒน์สรรพกำเนิด!

"ฮะๆ..."

หลงอ้าวเทียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันน่าเวทนาที่ยังคงแฝงความดื้อรั้นเอาไว้เป็นเฮือกสุดท้าย โลหิตไหลรินออกจากมุมปากไม่ขาดสาย น้ำเสียงแหบพร่า:

"โจวยวิ๋น ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่ง แข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการได้! พ่ายแพ้แก่เงื้อมมือเจ้า ข้าหลงอ้าวเทียนไม่นับว่าอยุติธรรมแม้แต่น้อย!"

เขาพยุงกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความบ้าคลั่งและความสิ้นหวังในแววตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งจนแทบจะด้านชา

ทว่าความหยิ่งทะนงที่หยั่งรากลึกถึงกระดูกดำนั้นกลับมิได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

"ฆ่าข้าเสียเถอะ!!"

เขาหลับตาลง ราวกับยอมรับชะตากรรมแล้ว:

"ข้าหลงอ้าวเทียนท่องไปทั่วหล้าชั่วชีวิต ยอมหักไม่ยอมงอ! ไม่มีวันยอมสยบให้แก่ผู้ใดทั้งนั้น! อย่าได้เปลืองแรงเปล่าเลย!"

โจวยวิ๋นมองดูท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินประหนึ่งหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวกของเขาแล้วก็ถึงกับแค่นยิ้มออกมาด้วยความโมโห: