กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 292: หานจอมเผ่นผู้สะใจในเคราะห์ร้ายของผู้อื่น
โจวยวิ๋นสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ สายตาทอดมองไปยังหลงอ้าวเทียนที่เพิ่งลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ในแววตาพลันวาบผ่านความเร่าร้อนขึ้นมาสายหนึ่ง
"หลงอ้าวเทียน เจ้าเข้ามานี่!!"
หลงอ้าวเทียนเพิ่งจะยอมสยบ แม้ในใจจะรู้สึกซับซ้อน ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเรียกของโจวยวิ๋น ก็ยังคงก้าวเดินขึ้นมาข้างหน้าตามที่สั่ง:
"ท่านผู้สูงส่งมีสิ่งใดจะบัญชาหรือขอรับ?"
โจวยวิ๋นมิได้เอ่ยปาก เพียงแต่ลงมือรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ปลายนิ้วสะกิดเบาๆ ที่ข้อมือของอีกฝ่าย กรีดเอาหยดโลหิตสีทองเจิดจรัสที่แฝงไปด้วยต้นกำเนิดอันเป็นอมตะออกมาหยดหนึ่ง
หลงอ้าวเทียนชะงักไปเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจความหมายนัก ทว่ามิได้ขัดขืน เพียงแต่มองโจวยวิ๋นด้วยความสงสัย