กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 137: ปลายทางวิถีเซียนผู้ใดคือจุดสูงสุด ยลพักตร์หยวนสื่อมรรคาพลันสูญสลาย!
บุรุษเบื้องล่างผู้นั้นสวมใส่ "อาภรณ์เสวียนหวงโกลาหล" บนตัวเสื้อมีตะวัน จันทรา และดวงดาราลอยโคจรหมุนเวียนไปเอง เส้นลายอักขระมรรคานับร้อยล้านเส้นดิ้นไหวราวกับสิ่งมีชีวิต ทุกเส้นไหมล้วนประหนึ่งถูกดึงสกัดและหลอมสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคกำเนิดหงฮวง!!
ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมอยู่ใต้แสงเซียนอันเลือนราง บางคราแลดูหล่อเหลาหมดจดดุจดั่งเด็กหนุ่ม บางครากลับดูน่าเกรงขามดุจดั่งเทพโบราณ ตรงกึ่งกลางหว่างคิ้วมี "เนตรสวรรค์ทองชาด" กึ่งเปิดกึ่งปิด ภายในมีสายฟ้าไร้สิ้นสุดถือกำเนิดและดับสลาย!!
ประหนึ่งเพียงแค่ชำเลืองมอง ก็สามารถมองทะลุความลวงตาของหมื่นภพได้ในพริบตา!!
นอกจากนี้ รอบกายของเขายังโอบล้อมไปด้วยปราณเทพมารโกลาหล แต่ละสายล้วนหนักอึ้งดั่งขุนเขา กดทับจนห้วงมิติต้องพังทลายและก่อตัวขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่อง!!
ใต้ฝ่าเท้าก่อกำเนิด "บัวดำดับพิภพเก้าชั้น" ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ยามที่กลีบบัวแย้มบานและหุบลงพลันกลืนกินกฎเกณฑ์แห่งสรรพสวรรค์เข้าไป!
เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าออก ปราณหยินหยางสองสายก็แปรเปลี่ยนเป็นมังกรแท้นับร้อยล้านตัวคำรามกึกก้อง สั่นสะเทือนดวงดารานับร้อยล้านดวงจนสั่นไหวระรัว!