ตอนที่ 0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 ไม่อยากให้พ่อแม่หย่ากัน

เสียงเรียก “แม่” ที่นุ่มนวลราวกับแสงแห่งการไถ่บาป ทะลวงผ่านความสิ้นหวังที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เถียนเสี่ยวม่านตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ แววตาที่ว่างเปล่ากลับมาโฟกัสอีกครั้ง นางแทบจะถลาไปทางต้นเสียงนั้นอย่างทุลักทุเล

ในระยะไม่ไกลนัก เพื่อนบ้านหญิงจากอาคารข้าง ๆ กำลังจูงมือเล็ก ๆ ของอันอันเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

บนใบหน้าเล็ก ๆ ของอันอันยังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ นางก้มหน้าลงดูท่าทางหวาดกลัวและน้อยเนื้อต่ำใจ

“อันอัน!”

เถียนเสี่ยวม่านพุ่งเข้าไปหาเด็กน้อยแล้วโอบกอดนางไว้แน่น แรงกอดนั้นมากเสียจนราวกับกลัวว่าจะทำหายไปอีกครั้ง ความหวาดกลัวจากการสูญเสียแล้วได้กลับคืนมาถาโถมเข้าใส่ทั่วร่าง มือที่กอดลูกสาวสั่นเทาไม่หยุด เสียงร้องไห้ที่อัดอั้นมานานในที่สุดก็ระเบิดออกมา