เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 146 ใกล้จะพังทลาย
สายลมยามค่ำคืนในชุมชนเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ ท้องฟ้ามืดสลัวลงแล้ว
เถียนเสี่ยวม่านวิ่งพล่านไปทั่วชุมชนมาสิบกว่านาทีแล้ว
จากชั้นหนึ่งของอาคารที่พักอาศัยของตนปีนขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด แล้ววิ่งลงมาตลอดทาง มุมทางเดิน บันไดหนีไฟ ซอกบันได ทุกจุดถูกค้นหาจนครบถ้วน
สนามหญ้าใต้ตึก พุ่มไม้ โซนออกกำลังกาย ช่องว่างระหว่างที่จอดรถ เธอพลิกดูและตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลำคอแหบแห้งจนเจ็บปวด ฝ่ามือและแผ่นหลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ แต่ในจุดที่สายตามองเห็น กลับไร้วี่แววของอันอัน
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ สองนาที เพียงแค่เวลาไปรับพัสดุ ลูกสาวที่เพิ่งจะเดินตามหลังเธอมาอย่างว่าง่าย กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้
เมื่อนึกถึงตอนเช้าที่หวังซิ่วหลานบุกเข้ามาอาละวาดในบ้าน ทำให้อันอันที่ขี้ขลาดต้องร้องไห้โฮออกมาด้วยความหวาดกลัว หัวใจของเถียนเสี่ยวม่านก็บีบคั้นเข้าหากันอย่างรุนแรง