ตอนที่ 287 พระมหากรุณาธิคุณมิอาจส่องถึงชายแดน

ตอนที่ 287 พระมหากรุณาธิคุณมิอาจส่องถึงชายแดน

“หนานอวี้?” เสิ่นซานขมวดคิ้ว “เจ้ามาได้อย่างไร? เว่ยหู่ให้เจ้ามาหรือ?”

หนานอวี้กระชากตัวเขาไว้ พลางออกคำสั่ง “ทุกคน ซุ่มซ่อนอยู่กับที่ ห้ามเข้าไปในหมู่บ้านเด็ดขาด!”

เสิ่นอวิ๋นหวยหรี่ตาลง

ทหารหนึ่งร้อยนายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างพากันหันไปมองเสิ่นซาน “นายกองร้อย ท่านว่าอย่างไร? พวกข้าฟังคำบัญชาของท่าน”

แม้จะมีเพียงหนึ่งร้อยคน ทว่าทั้งหนึ่งร้อยนายนี้ ล้วนภักดีต่อเสิ่นซานอย่างเห็นได้ชัด

มีเพียงความไว้วางใจและมิตรภาพที่แลกด้วยชีวิตในสมรภูมิเท่านั้น จึงคู่ควรให้เหล่าทหารหาญเลื่อมใสจากใจจริง

หนานอวี้ก็เป็นนายกองร้อยเช่นกัน ทหารของเขาก็เป็นสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายและสละชีวิตแลกมาในสมรภูมิเช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความภักดีเช่นนี้ได้ลึกซึ้งยิ่งกว่า

“เสิ่นซาน หากไม่อยากให้คนของเจ้าไปตายเปล่า ก็จงฟังข้า” หนานอวี้ปล่อยมือจากเขา