กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 286 อยากให้ดับสูญ ต้องให้คลั่งก่อน
“เสิ่นซื่อ เจ้าบังอาจนัก!” หลวี่กั๋วกงเดือดดาลยิ่ง ชกหมัดเข้าใส่เสิ่นซื่อ
เสิ่นซื่อยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไป
ลมฝ่ามือแข็งแกร่งดุดัน บีบให้กั๋วกงต้องล่าถอยไปหลายก้าว
บ่าวไพร่รีบเข้ามาประคอง จึงทรงตัวยืนหยัดได้มั่นคง
อย่าว่าแต่กั๋วกงอายุปูนนี้แล้ว เสิ่นซื่อมีกำลังภายในลึกล้ำ เขาจะเอาชนะเสิ่นซื่อได้อย่างไร
กั๋วกงสะบัดบ่าวไพร่ออกด้วยความโทสะ สีหน้าเย็นเยียบ “เสิ่นซื่อ เจ้าคิดจะผูกใจเจ็บแค้นกับกงจื่อผู้นี้จริง ๆ หรือ!”
เสิ่นซื่อแววตาเย็นเยียบ มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “กั๋วกงย่อมรู้ดี เสิ่นผู้นี้แต่ไหนแต่ไรไม่เคยประจบประแจงใคร”
ไม่เคยประจบประแจงคน
ความหมายในคำพูดของเสิ่นซื่อนี้ คือไม่แยแสที่จะประจบตระกูลหลวี่ของเขา