เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ออกจากเมืองจิง: ฮวนฮวนพาหมอสวี่กลับบ้านแม่ไปสวัสดีปีใหม่
น้ำเสียงของชายหนุ่มจริงจังมาก จนชู่โย่วฮวนที่ตอนนี้สมองตื้อไปหมดแยกไม่ออกว่าเขาล้อเล่นหรือเอาจริง ได้แต่ส่ายหน้าเป็นกลองป๋องแป๋ง
ถึงตอนนี้จะดึกมากแล้ว แต่วันนี้คนในบ้านเยอะ ห้องรอบๆ ก็มีคนพักเต็มไปหมด ไม่แน่ว่าอาจยังมีคนยังไม่นอน เมื่อกี้เธอยังไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาเลย ขืนเปิดหน้าต่างแล้วมีคนมาเห็นเข้า ต่อไปคงไม่ต้องมองหน้าใครอีกแล้ว
"คุณบ้าไปแล้วเหรอ"
"แล้วเมื่อกี้ใครมาแกล้งยั่วผมก่อนล่ะ"
ชู่โย่วฮวนชะงักกึก เข้าใจทันทีว่าคนใจแคบคนนี้ยังแค้นเรื่องที่เธอแกล้งยั่วเขาข้างนอกเมื่อครู่อยู่ เธอทั้งอายทั้งโมโห "ปล่อยฉันลงนะ"
"ไม่ปล่อย"
สวี่เฉินซินกลัวเธอจะโกรธจริงจึงไม่แกล้งต่อ เขายิ้มเบาๆ พลางชักมือกลับจากบานหน้าต่าง แล้วพลิกร่างอุ้มเธอหันกลับมาเผชิญหน้ากัน ก่อนจะก้มลงจูบไล้ไปตามรูปปากของเธอ
เดิมทีใบหน้าของเขาก็ดูคมเข้มดุดันอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้เปลือยเปล่าและโน้มตัวลงมาทาบทับตามความสูงของเธอ ความดุดันนั้นก็ยิ่งทวีคูณ
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้ชิดจนเธอมองเห็นขนตาหนาที่สั่นไหวเบาๆ ของเขาได้อย่างชัดเจน ส่วนสันจมูกโด่งเป็นสันก็คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเธอ