เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 บ้านสี่ประสาน นั่นใช่พี่รองสวี่หรือเปล่า
หญิงสาวข้างกายไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขา ดวงตาดอกท้อใสกระจ่างดุจสายน้ำหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังตำหนิว่าเขาทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต
สวี่เฉินซินกระแอมเบาๆ หลบสายตาตัดพ้อคู่นั้น ทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้จูงมือเธอเดินขึ้นบันได ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ตมาไขประตู เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเมื่อบานประตูไม้สีแดงชาดถูกผลักออก ทำลายความเงียบสงัดภายในลานบ้าน
ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูสูง ลมหนาวเยือกเย็นก็พัดปะทะหน้าจนชู่โย่วฮวนอดหดคอไม่ได้ เธอซุกหน้าลงกับผ้าพันคอให้มิดชิดขึ้นอีกนิด ดวงตากลมโตกลอกมองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
เมื่อวานหิมะตกและไม่มีใครเข้ามาปัดกวาด บ้านสี่ประสานทั้งหลังจึงถูกห่มคลุมไว้ด้วยสีขาวโพลน
เงยหน้ามองเข้าไป สิ่งแรกที่สะดุดตาคือกำแพงบังตาอิฐสีเทาแกะสลักลวดลายวิจิตรตรงลานหน้าบ้าน ภายในลานเล็กๆ ยังมีภูเขาจำลองและต้นไห่ถังต้นหนึ่ง กิ่งก้านโกร๋นไร้ใบมีเกล็ดหิมะสีขาวเกาะอยู่ประปราย พอถูกลมพัดเมื่อครู่ก็ร่วงกราวลงมาเกิดเสียงแผ่วเบา
"ทางนี้ครับ"