เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 159 เดินทางถึงบ้านตระกูลสวี่ในเมืองจิง
รถยนต์แล่นมาได้ครึ่งทาง ท้องฟ้าก็โปรยปรายปุยหิมะลงมา ถนนหนทางสีเทาหม่นดูเงียบเหงา กิ่งไม้โกร๋นไร้ใบมีแท่งน้ำแข็งห้อยระย้า ร่วงหล่นปุยหิมะลงมาเป็นระยะ
"ฮวนฮวนดูสิ ตรงนี้คือทะเลสาบสือช่าไห่ พอถึงหน้าหนาววัยรุ่นชอบมาเล่นกันที่นี่"
ชู่โย่วฮวนมองตามคำบอกเล่าของหลิวซู่ยิงออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นผืนน้ำกว้างใหญ่แปรสภาพเป็นลานน้ำแข็งธรรมชาติ ทั้งคนเล่นสเก็ตน้ำแข็ง นั่งรถเลื่อนน้ำแข็ง ตีลูกข่างน้ำแข็ง ผลักกันดึงกัน ทุกคนสวมเสื้อนวมหนาเตอะ สวมหมวกกันหนาวปิดหู พ่นลมหายใจเป็นควันสีขาว แต่ต่อให้หนาวจนตัวสั่นก็ไม่มีใครยอมกลับ
เสียงหัวเราะหยอกล้อราวกับดังอยู่ข้างหู ทำเอาคนมองอดอมยิ้มตามไม่ได้
ชาติก่อนเธอก็เคยมาเที่ยวที่นี่กับเพื่อน ตอนนี้จึงอดนึกถึงความหลังไม่ได้ เธอหลุบตาลงมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งรถแล่นผ่านพ้นไปถึงได้ละสายตา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้ามองไปทางเบาะหน้าข้างคนขับที่สวี่เฉินซินนั่งอยู่ ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
"แล้วเฉินซินล่ะคะ"
เธอนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเวลาสวี่เฉินซินสวมรองเท้าสเก็ตแล้วล้มก้นจ้ำเบ้าบนลานน้ำแข็งจะมีสภาพยังไง