เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 อ่อนระทวย
เสียงครางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่ากลับดังชัดเจนเข้าไปในโสตประสาทของสวี่เฉินซิน ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรับคำอย่างจริงจัง "ได้ครับ"
ชู่โย่วฮวนฟังแล้วแก้มร้อนผ่าว ยังไม่ทันได้เขินอาย ร่างทั้งร่างก็ถูกแรงโยนกระแทกที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้ต้องรีบคว้าไหล่แกร่งของเขาไว้แน่น
ไม่นานนัก เธอก็ถูกความดุดันของเขาชักนำจนอ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน
"ชอบไหม"
เขาขบเม้มติ่งหูของเธอจนเปียกชุ่มแดงระเรื่อ น้ำเสียงแหบพร่าเจือความเย้ายวนใจ จุดอ่อนไหวที่ถูกจู่โจมทำให้เธอไม่อาจต้านทานได้ไหว แพขนตาสีดำกะพริบถี่จนมีหยาดน้ำตาซึมออกมา ริมฝีปากแดงเผยอออก เอ่ยตอบตามคำถามของเขาด้วยเสียงสั่นเครือ
"ชอ...ชอบ"
ดูเหมือนเขาจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนอยู่กลางใจ ชวนให้เธอยินยอมจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าสวี่เฉินซินไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน อุ้มเธอทั้งคนพร้อมกับเสื้อคลุมตัวหนาขยับขึ้นลงอยู่เป็นนานสองนาน กลับไม่มีทีท่าว่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ตรงกันข้ามยิ่งขยับก็ยิ่งมีแรง ราวกับไม่อยากปล่อยมือ