เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ชู่ว เบาหน่อย ข้างห้องมีคน
แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้างดงามที่โผล่พ้นช่องประตูออกมาเพียงเสี้ยว ผมยาวดำขลับรวบไว้อย่างลวกๆ ปล่อยปอยผมคลอเคลียแก้มนวล ผิวขาวผ่องยิ่งดูเปล่งประกายชวนมอง
น้ำเสียงหวานนุ่มสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความกลัว ราวกับขนนกที่ปัดผ่านกลางใจ ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้
สบเข้ากับดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำคู่นั้น สวี่เฉินซินกลืนน้ำลายลงคออย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยตอบเสียงทุ้ม "ได้ยินแล้ว ผมอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนหรอก มีอะไรก็เรียกได้เลย"
คำตอบหนักแน่นนั้นช่วยให้เธอเบาใจลง ลมหายใจอุ่นพ่นออกมาเป็นไอจางๆ ในค่ำคืนอันเหน็บหนาว ลอยละล่องมาทางเขาก่อนจางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ
ปลายนิ้วของสวี่เฉินซินขยับเล็กน้อย เขายื่นมือไปช่วยปิดประตูห้องอาบน้ำ เสียงไม้เสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด ตัดขาดคนทั้งคู่ออกจากกัน
ไม่นานนัก เสียงถอดเสื้อผ้าก็ดังสวบสาบขึ้นจากด้านใน ปนมากับเสียงบ่นกระเง้ากระงอด "ทำไมหนาวขนาดนี้เนี่ย หนาวกว่าในเมืองตั้งเยอะ"
หางเสียงที่ลากสูงนั้นฟังดูออดอ้อนจนคนฟังหูชา
สวี่เฉินซินเม้มปากแน่น พยายามข่มความหวั่นไหวที่เอ่อล้นอยู่ในอก ก่อนตอบเสียงพร่า "บนเขาก็หนาวแบบนี้แหละ"
นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นคนอาบน้ำพิถีพิถัน จึงอดกำชับไม่ได้ "รีบอาบหน่อยนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"