เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 คืนอันมืดมิด: ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนอาบน้ำในห้องน้ำ
"แม่สามีเธอจะตายอยู่รอมร่อแล้ว ยังมัวห่วงเรื่องพวกนี้อีกเหรอ"
จ้าวชุนหรงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ในตัวเมืองมีเรื่องแลกเปลี่ยนสิ่งของกันถมเถไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เมื่อก่อนชู่ซ่งหรงเองยังเคยมาคุยอวดเลยว่ามีคนยอมทุ่มเงินก้อนโตมาขอ 'ซื้อ' คูปองนมผงจากหล่อน ตอนนั้นไม่เห็นกลัวว่าจะโดนข้อหาเก็งกำไรลักลอบค้าขายเลยสักนิด
"ถึงจะช่วยชีวิตคน แต่จะให้พวกเราอดตายกันทั้งบ้านเลยหรือไง" ชู่ซ่งหรงกลอกตาไปมา รีบเถียงกลับตามสัญชาตญาณ
"ฉันไม่เห็นรู้เลยว่าขายของพวกนั้นไปแล้วจะทำให้พวกเธออดตายตรงไหน กินก็ไม่ได้ นุ่งห่มก็ไม่ได้" จ้าวชุนหรงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างรังเกียจ ไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงด้วยอีก จึงพูดตัดบทตรงๆ "บ้านเราเองก็แทบจะไม่มีข้าวกรอกหม้ออยู่แล้ว ไม่มีเงินให้เธอยืมหรอก"
พูดจบ จ้าวชุนหรงก็หันไปถลึงตาใส่หลิวเถาฮวาที่นั่งเงียบเป็นใบ้อยู่ข้างๆ
ฝ่ายหลังสะดุ้งโหยงจนตัวสั่น ระหว่างพี่สะใภ้น้องสะใภ้ที่เห็นหน้ากันทุกวัน กับน้องสามีที่นานๆ โผล่มาที เธอย่อมแยกแยะออกว่าใครสำคัญกว่า อีกทั้งคำพูดของชู่ซ่งหรงก็ไม่มีความจริงสักประโยค เงินก้อนนี้ต่อให้ตายเธอก็ไม่ยอมให้ยืมเด็ดขาด จึงรีบพูดเสริมขึ้นทันที