เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 เฉินซิน ฉันกลัว: มานอนเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม
ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ต่อให้ไม่พูดอะไร ไม่ทำอะไร แค่ได้อยู่ใกล้ๆ คนคนนั้นก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างที่สุดแล้ว
"กินเยอะๆ หน่อยครับ"
ภายในร้านอาหารของรัฐตรงหัวมุมถนน ทั้งคู่นั่งประจันหน้ากัน ชายหนุ่มเลือกนั่งฝั่งที่ลมพัดผ่านอย่างรู้หน้าที่ ใช้แผ่นอกกว้างใหญ่ช่วยบังลมหนาวที่พัดโชยเข้ามาให้หญิงสาวตรงหน้า
ชู่โย่วฮวนคีบหมูสันในเปรี้ยวหวานที่เขาคีบมาให้ กัดไปคำหนึ่ง รู้สึกว่าหวานเกินไปจนเลี่ยน ไม่อยากกินต่อ แต่ก็รู้สึกว่ากินทิ้งกินขว้างไม่ดีนัก พอข้ามมายุคนี้ เธอถึงได้ซาบซึ้งอย่างแท้จริงว่าอาหารการกินมีค่าเพียงใด ลังเลอยู่สองวินาที เธอก็มองซ้ายมองขวา เห็นไม่มีใครสนใจพวกเธอ จึงรีบส่งชิ้นหมูไปจ่อที่ริมฝีปากของสวี่เฉินซิน
"คุณก็กินเยอะๆ สิ ไม่เจอกันไม่กี่วันรู้สึกเหมือนคุณผอมลงเลยนะ"
สบเข้ากับดวงตากลมโตใสแจ๋วของเธอ ในใจของสวี่เฉินซินพลันมีกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน เขาผอมลงจริงๆ สัปดาห์นี้เพื่อที่จะลางานบ่ายวันศุกร์ เขาต้องทำงานล่วงเวลาติดกันสองวัน บวกกับกลางวันงานก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลากินข้าว กลางคืนเข้านอนก็คิดถึงเธอจนนอนไม่หลับ ไปๆ มาๆ จะไม่ผอมลงได้อย่างไร
แม้จะผอมลงไม่มากนัก แต่เธอกลับสังเกตเห็น แสดงให้เห็นว่าเธอใส่ใจเขามากเพียงใด
ช่วงเวลาที่ห่างกันนี้ เธอคงนอนไม่หลับและทรมานใจไม่ต่างจากเขาแน่