เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 ขอลาแต่งงาน: เขามารับเธอ คืนนี้พักบ้านพักรับรองด้วยกัน
พอเปลี่ยนมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ ชู่โย่วฮวนก็รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
เธอแทบไม่เคยมีประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเป็นกลุ่มมาก่อน โดยเฉพาะหลังปิดไฟนอน เสียงลมหายใจของคนแปลกหน้ารอบตัว รวมถึงเสียงเตียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะเวลาเพื่อนร่วมห้องเตียงบนพลิกตัว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขยายใหญ่ขึ้นข้างหู ยิ่งเพิ่มความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวของการมาอยู่ต่างถิ่นเพียงลำพัง
ในเวลาแบบนี้ ในหัวก็อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้ เดี๋ยวก็นึกย้อนถึงเรื่องราวในชาติก่อน เดี๋ยวก็ทบทวนแผนการในอนาคต เดี๋ยวก็คิดถึงคนที่บ้านตระกูลชู่...
นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว สิ่งที่เธอนึกถึงบ่อยที่สุดกลับเป็นเงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่ง
พอรู้ตัวถึงข้อนี้ ชู่โย่วฮวนก็รีบส่ายหน้า นี่ยังไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิเลยด้วยซ้ำ จะมาคิดถึงผู้ชายอะไรกัน
แต่ยิ่งบังคับตัวเองไม่ให้คิด กลับยิ่งคิดมากขึ้น ลึกซึ้งขึ้น แม้กระทั่งตอนเคลิ้มหลับไปในภายหลัง ในฝันก็ยังมีแต่เขา แถมภาพในฝันยังน่าอายจนพูดไม่ออก
ในฝันเธอกับเขากลับไปที่ตรอกมืดสลัวและเงียบสงัดแห่งนั้นอีกครั้ง...
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา ชู่โย่วฮวนหอบหายใจหนัก ลูบหน้าตัวเองทีหนึ่ง ตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา หันไปมองนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ฟ้าสว่างแล้ว
เธอยื่นมือไปคว้านาฬิกาข้อมือที่วางอยู่ข้างหมอน เจ็ดโมงยี่สิบแล้ว ถึงเวลาต้องตื่นนอน