เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 นอนร่วมหมอน: ริมฝีปากบางของเขาซุกซ่อนลึกเข้าไปในผ้าห่ม
สวี่เฉินซินสมองมึนงง เกือบจะพยักหน้าตอบตกลงไปตามสัญชาตญาณ แต่ยังดีที่พอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง บวกกับนึกถึงเรื่องที่เผลอไผลในตรอกเล็กๆ คราวก่อนจนเกือบถูกว่าที่แม่ยายจับได้ คำปฏิเสธที่จุกอยู่ที่ริมฝีปากอยู่นาน สุดท้ายก็หลุดออกมาจนได้
"แต่กันไว้ดีกว่าแก้นะครับ ฮวนฮวน ถ้าคุณกลัวก็เปิดไฟอ่านหนังสือสักพัก ฝนคงตกไม่นานหรอก..."
ได้ยินดังนั้น ชู่โย่วฮวนก็แอบด่าในใจว่าไอ้คนขี้เก๊ก ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเขาอย่างแง่งอน
เสียงดังปัง สวี่เฉินซินยังไม่ทันได้พูดปลอบต่ออีกสองประโยค ประตูห้องก็ปิดสนิท ตัดขาดทั้งสองคนออกจากกันโดยสิ้นเชิง
"ฮวนฮวน"
สวี่เฉินซินยกมือขึ้นจะเคาะประตู แต่พอนึกถึงสายตาตัดพ้อที่เธอส่งมาให้ก่อนปิดประตู ก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจขึ้นมา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง พลันนึกเสียใจขึ้นมาวูบหนึ่ง รู้สึกว่าตัวเองใจเย็นและยับยั้งชั่งใจเกินไป แทบจะเรียกว่าเย็นชาไร้หัวใจ ไม่รู้จักทะนุถนอมบุปผาเอาเสียเลย
แต่ตอนนี้ต่อให้เสียใจก็สายไปเสียแล้ว
จะให้เขาเป็นฝ่ายเคาะประตูเรียก แล้วพูดคำพูดย้อนแย้งกลืนน้ำลายตัวเอง เขาทำไม่ลงจริงๆ
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กลัวว่าจะเลยเวลานัดไปห้องน้ำที่ตกลงกันไว้ สวี่เฉินซินจำต้องกัดฟันเดินกลับห้องตัวเองไปก่อน พอรีบหยิบเสื้อผ้าสะอาดเดินออกมา ก็เห็นเธอเปิดประตูออกมาพอดี ไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้เมื่อกี้เลยสักนิด