เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 คำหวานเลี่ยน: ปากเล็กๆ ราวกับอาบน้ำผึ้ง
คำถามตรงไปตรงมาและใจกล้า ผสมผสานกับน้ำเสียงหวานนุ่มที่ตวัดสูงขึ้นเล็กน้อย ลอดผ่านสายโทรศัพท์มากระทบโสตประสาท ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน
สวี่เฉินซินรู้สึกเหมือนในอกมีสายลมแห่งความหวั่นไหวพัดวนเวียนอยู่หนาแน่น คันยุบยิบไปหมด มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อืม คิดถึงสิ"
คิดถึงตั้งแต่ตอนที่แยกจากกัน อยากจะอยู่กับเธอตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำ
พอเขาพูดคำนี้ออกมา ทั้งคู่ก็เงียบไปนาน ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ทว่าท่ามกลางความเงียบงันกลับได้ยินเสียงลมหายใจที่พยายามข่มกลั้นแต่ก็หนักหน่วงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ รวมถึงเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่แทบไม่ได้ยิน
ชู่โย่วฮวนใช้ปลายเท้าเขี่ยเงาจางๆ ของตัวเองที่ทอดลงบนพื้น คิ้วตาโค้งมน บ่งบอกชัดเจนว่าอารมณ์ดีมาก ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ค่อยๆ เอ่ยปากทำลายบรรยากาศคลุมเครือชวนเขินอาย ถามถึงการเดินทางกลับอำเภอเซียงหลินของสวี่เฉินซิน และถามว่าแม่ของเธอกลับถึงหมู่บ้านอย่างปลอดภัยหรือยัง