เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 ก้าวข้ามเส้นกั้น: หน้าท้องแข็งเป็นลอน ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ
ในห้องรับแขกสลัวราง เสียงหายใจหอบหนักของชายหนุ่มผสานกับเสียงสะอื้นแผ่วเบาของหญิงสาว ท่ามกลางจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวจนอุณหภูมิภายในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณตกใจ"
เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าแค่จังหวะที่เดินไปดึงผ้าม่านข้างห้องครัว เธอจะเข้าใจผิดคิดว่าเขากลับไปแล้ว จนกระทั่ง...
สวี่เฉินซินขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่ออุบัติเหตุเกิดขึ้นแล้ว พูดอะไรไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ จึงปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลพลางเอ่ยปลอบโยน ทว่ายิ่งปลอบ เธอก็ยิ่งพึ่งพิงเขามากขึ้น ไม่สนใจเลยว่าเนื้อตัวของเขาเปียกโชกแค่ไหน ร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องสั่นระริกเบียดชิดเข้ามาใกล้ แทบจะกอดรัดพันเกี่ยวอยู่บนตัวเขา
เขาสูดหายใจลึก พยายามประคองสติให้อยู่กับร่องกับรอย "ฮวนฮวน คุณลองดูแผลก่อนว่าเจ็บมากไหม ถ้าหนักมากเราจะได้รีบไปโรงพยาบาลกัน"
"เหมือนจะไม่ค่อยเจ็บแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันเข้าไปดูในห้องน้ำเองดีกว่า"
เธอสะอึกสะอื้นเอ่ยจนจบประโยค ก่อนจะยันไหล่เขาและพนักโซฟาลุกขึ้นนั่ง ผมยาวสลวยยุ่งเหยิง เสื้อกล้ามตัวจิ๋วถูกเบียดเสียดจนยับยู่ยี่ เผยให้เห็นร่องอกขาวเนียนลึกและกระดูกไหปลาร้าสวยที่สั่นไหวน้อยๆ อยู่ตรงหน้า
วินาทีนั้นเองที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ผิวพรรณของเธอซับสีชมพูระเรื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เปล่งประกายความเขินอายงดงามดุจดอกบัวพ้นน้ำ
เขากำลังจะเบือนหน้าหนี ทว่าเบื้องหน้ากลับมืดสนิทลงกะทันหัน